Φοβόμαστε
την αποχαύνωση, την απομόνωση. Φοβόμαστε μήπως κλειστούμε ξανά στους
εαυτούς μας, αποτελώντας ένα δήθεν φτασμένο συγγραφικό συμμάζεμα, μήπως ο
λόγος μας ξεπλυθεί απ’ την ντροπή και τη σιωπή και μας ξεχάσει.
Στοχεύουμε
στη δημιουργία. Στοχεύουμε στα κομμάτια της ψυχής σας που, άλλοτε δειλά
και άλλοτε με περίσσιο θάρρος, τόλμησαν να αποτυπωθούν στο χαρτί,
αδιαφορώντας επιδεικτικά για το ύστερα.
Θέλουμε
το «Τεύχος» να αποτελεί βήμα ελεύθερης έκφρασης, χωρίς λογοκρισία και
δίχως παρέμβαση χρηματικής συναλλαγής, μακριά από συγγραφικά λόμπι και
εκδοτικές διαλογές. Θέλουμε να χτίσουμε απ' τα σκουπίδια τους μια
χάρτινη χωματερή γεμάτη λέξεις, συλλαβές και συναισθήματα.
Μπορούμε
να βρεθούμε, να μιλήσουμε, να γράψουμε, να ζωγραφίσουμε, να πιούμε ο
ένας απ' το κρασί της καρδιάς του άλλου. Για να μπορέσουν εκείνα τα
λόγια και οι σκέψεις, που δεν κατάφερες να κρύψεις μέσα σου και πλέον
στέκονται μακριά σου, φυλακισμένα στη σιωπή, στην ντροπή και στη
μοναξιά, να αποκτήσουν πνοή.
